Patrimonio Artístico
O patrimonio artístico de Bóveda distínguese pola súa riqueza histórica, onde as igrexas xogan un papel fundamental, sendo testemuñas silenciosas de séculos de devoción e evolución arquitectónica. Ao longo do concello, pódense atopar diversos templos que, aínda que menos coñecidos ca outros monumentos, encerran un gran valor. As súas fachadas, algunhas de estilo románico rural e outras con influencias máis tardías, narran a historia das comunidades que as erixiron. No seu interior, a miúdo descúbrense elementos de interese como retablos barrocos, tallas de madeira policromada e elementos de arte sacra que reflicten a fe e a mestría artesanal de distintas épocas. Cada unha destas igrexas contribúe a tecer o tapiz cultural de Bóveda, convidando a unha exploración pausada do seu pasado e das súas tradicións.
CAPELA ECCE HOMO
Capela do século XVIII sita en Rubián
A súa fachada está conformada pola porta principal en arco redondo e sobre ela hai unha
ornacina que alberga unha escultura en pedra do Ecce Homo, e unha torre cadrada con decoración rococó, formando o campanario.
CAPELA DO ROSARIO
Esta capela foi construída en 1832. É un edificio con nave de planta rectangular e muros de cachotería, en lousa e algunha cuarcita. No campo a acompaña un cruceiro de nova factura.
CAPELA DE SAN XIL
Construída no século XII, de estilo románico, sufriu diferentes remodelacións ao longo dos séculos. Durante a Idade Media foi un importante centro de peregrinación para os fieis que viaxaban polo Camiño de Santiago, que pasa preto de Bóveda..
IGREXA DE GUNTÍN
Igrexa parroquial, do século XVIII. Precede ao edificio un pórtico con teito a tres augas. É unha construción con nave de planta rectangular e muros de cachotería revocados, con cuberta de madeira e lousa a dúas augas.
IGREXA DE MARTÍN
Igrexa do século XVII, de tres naves, separadas cada unha por dous arcos de medio punto, con muros de cachotería de lousa e cuberta a dúas augas, en madeira e lousa. A capela maior ten cuberta a catro augas. A porta principal, alintelada, está decorada cun marco de portada de columnas dóricas. A igrexa ardeu na Guerra Civil, desaparecendo os retablos e imaxes orixinais.
IGREXA DE REMESAR
A igrexa data do século XVII. Trátase dun edificio con dúas naves, de planta rectangular, na súa fachada destaca a súa porta principal con arco de medio punto e o seu campanario de granito.
IGREXA DE SAN FIZ
Igrexa do século XVI aínda que moi reformada. É un edificio de planta rectangular e muros de cachotería, en lousa, con cuberta a dúas augas en madeira e lousa. O acceso principal á igrexa faise a través dun arco de medio punto, en granito, enmarcado con columnas e unha cornixa superior e na súa fachada tamén destaca o seu elevado campanario.
IGREXA DE VILARBUXÁN
Igrexa de San Bartolomeu, reedificada a finais do século XIX, ten planta rectangular con muros de cachotería. A cuberta é de madeira e lousa a dúas augas. Ardeu na Guerra Civil e foi reconstruída en 1941.
IGREXA DE FREITUXE
Edificio do século XVII, de planta rectangular e cuberta a dúas augas de madeira e lousa.
Accédese a través dun arco de medio punto peraltado.
IGREXA DE TEILÁN
Igrexa do século XVII, de planta rectangular e
muros de cachotería de lousa, con cuberta a dúas augas en madeira e lousa. A porta principal de acceso ao templo está alintelada e adornada con molduras, sobre esta,
sitúase un campanario na parte superior.
IGREXA DE TUIMIL
Edificio dos séculos XVII y XVIII, de tres naves, con muros de cachotería de lousa e cuberta a dúas augas, separadas entre si por dous arcos de medio punto en granito, e con campanario do mesmo material.